Hep merak etmişimdir şiir yazanın mıdır, yazdıranın mı? Şairin ruhunda tecelli eden madem tek bir kişinin gölgesi o vakit şiirin sahibi yazılan kişi değil mi?

Misal Abdurrahim Karakoç‘un “Mihriban” dizelerinin sahibi şimdi o mu, yoksa adını sanını bilmediğimiz saçları sarı bile olmayan kadın mı? Neden Abdurrahim Karakoç‘un Mihriban’ından örnek verdim derseniz eğer,ruhum içten içe kıskanır Mihribanı…Şairin ruhuna tecelli eden sureti, şiirdekinden başka olsa da aşığın O’nda gördüğü ,O’nda bulduğu bir kadının duygusal doygunluğunun zirvesidir bana göre.

Şair kendinde var olan lezzetin, aşkın, hazzın, acının ,hasret sancısının zirvesine ulaşmış ve bu duygu yükünü yüreğinde daha fazla taşıyamayıp bize aktararak, yüzme bilip bilmediğimizi bile sormadan bizi aynı hüzün denizine salmıştır.

Hikayenin sonunda Abdurrahim Karakoç kavuşamadı Mihriban’ına ama el değmeden göz süzmeden ismini dillere pelesenk etmeden de sevilebileceğini öğretti bize. Gıpta etti kadınlar Mihriban‘a ve hasret kaldılar “lambada titreyen alevin” üşüdüğünü hisseden adamlara…Ne demişti şair ne saçları sarıydı ne de adı Mihribandı. aşk ne demekse ,sevmek ne demekse, hasret ne demekse Mihribanda o demekti aslında. Dinlerken gözünü kapatan herkes kendi Mihriban‘ını buldu karşısında. Dilerim ruhu bu denli ince olan Karakoç’un ruhunu toprak incitmesin.

Yaşı kırklı yaşların girişine adım atmış bir kadın olarak; gençliğin en deli, en öz güvenli, ve genelde dış güzelliğin önem arz ettiği yaşlarını geride bırakmış, o güzelliğin yerine beyazlamaya başlan saçlar, gülümsemeyle dahi belli olan yüzdeki çizgiler ve biraz yokuş çıkınca sızlayan dizler almışken geride kalan o günleri özlüyor ve bir dizeye bile mısra olamadan heba olup gitti diyorum gençliğim. Bundandır Mihriban‘a kıskançlığım benim.

Halbuki; Sezai Karakoç’un Mona rozası, Ümit Yaşar Oğuzcan’ın Milyon kere Ayten’i, Özdemir Asaf ‘ın Laviniası, Atilla İlhan’n Maria Misakian’ı, Ahmet Muhip Dıranas’ın Fahriye ablası, Ahmet Arif’in Hasretinden prangalar eskittim şiirleri de kadın güzelliğinin şair gözbebeklerine yansıyıp ruhun süzgecinden geçerek dizede tekrar var olması değil mi? Elbette ki öyle, ancak bende tesirleri Mihriban kadar değildir. İşin özünde aşıklar ruhlarının tınısını kelimeden enstrümanlarla bizim ruhumuzun bam teline basarak dinletiyorlar ve bunun adına da şiir diyor. Her daim var olsunlar kelime kelime, dize dize ,hece hece..

Sarı saçlarına deli gönlümü
Bağlamışlar, çözülmüyor Mihriban!
Ayrılıktan zor belleme ölümü
Görmeyince sezilmiyor Mihriban!

Yâr deyince kalem elden düşüyor
Gözlerim görmüyor aklım şaşıyor
Lâmbamda titreyen alev üşüyor
Aşk kağıda yazılmıyor Mihriban!

Önce naz sonra söz ve sonra hile
Sevilen seveni düşürür dile
Seneler asırlar değişse bile
Eski töre bozulmuyor Mihriban!

Tabiplerde ilaç yoktur yarama
Aşk değince ötesini arama
Her nesnenin bir bitimi var ama
Aşka hudut çizilmiyor Mihriban!

Boşa bağlanmamış bülbül gülüne
Kar koysan köz olur aşkın külüne
Şaştım kara bahtın tahammülüne
Taşa çalsam ezilmiyor Mihriban!

Tarife sığmıyor aşkın anlamı
Ancak çeken bilir bu derdi, gamı
Bir kördüğüm baştan sona tamamı
Çözemedim çözülmüyor Mihriban!

The post first appeared on ZübeyDeli.

İç çamaşırının içine saklıyor üzerine pijamasını çekiyorduk ama o yine yolunu bulup çıkartıyordu. Bir süre sonra içerden bantlamayı denedik, ama azimli canım anam onu da bir şekilde sökmeyi başardı. Ve nihayetinde anladık ki, annemin azmi bize galip gelmişti :).

Bu arada bantlamaktan bahsetmişken şu an banyo olayını nasıl yaptırdığımızdan bahsetmediğimi fark ettim. Anneme uzunca bir süre yatak banyosu yaptırdık. Yatak banyosunda malum olduğu üzere şarıl şarıl su dökme olayı olamıyor. Vücut temizliğini yaptırırken pege su gelmeyecek şekilde nemli bez ile etrafını siliyorduk. Hastanın yıkanabileceği durumlarda ise, eczanelerde su geçirmez şeffaf bantlar mevcut. Öncesinde steril bez ile peg hortum girişi kapatılıp üzeri bantlanırsa banyo sırasında sudan muhafaza edilmiş olur.

Gelelim peg den ayrılmaya; bahsettiğim gibi annemin azimli uğraşları sonucu gastroenterolojiden randevu alarak gittik. Küçük bir muayene sonrası doktorumuz çıkabileceğine onay vererek çıkardı. Pegin çıkarılma işlemi oldukça kolay ve acısız. Sağa sola oynatma hareketi ile çekip çıkardı doktorumuz. işlem 15-20 sn. kadar sürdü. Doktorumuz tamam bitti deyince daha da şaşırdık. Ee dikiş atmadınız diye sorduk merakla, dikiş atmaya gerek olmadığı derinin tıpkı trake çıkma işlemi sonrası olduğu gibi büzülüp kendini kapatacağı bilgisini aldık. Yapmamız gereken tek şey o bölgeyi temiz ve kuru tutmak ve bunun yanında iki günde bir baticon ile pansuman yapmaktı. Söylenenleri aynı şekilde yaptıktan sonra bir hafta gibi bir sürede kapandı deri. Ama biz yine de tedbir amaçlı bir süre daha kapalı tuttuk. Şimdi ki süreçte izi bile belli olmuyor. Peg bizim için ya zamanında bunu da öğrendik diyeceğimiz bir anı olarak kaldı. Umarım sizler için aynı şekilde olur. Sevgiyle kalın.

The post PEG’ e VEDA first appeared on ZübeyDeli.

Herkes gibi hepiniz gibi benimde hayatımda inişler çıkışlar, yer yer dalgalar, fırtınalar, bazen uzun uzadıya bir boş vermişlik, öylesine bir serkeşlik, bir miktar melankoli, bir tutam nane, az biraz molla derken zaman epey uzadı. Ama bu uzun inzivanın elbet fazlaca birikimi oldu. Hem biraz bu birikimden hem de eksik bıraktığım konulardan tekrar yola koyulacağız. O kadar merak ettiğiniz, öğrenmek istediğiniz konunun olduğunu çok iyi biliyorum. Bana sosyal medya hesaplarımdan ve blog üzerinden yüzlerce soru geldi ve gelmeye devam ediyor. Bir kısmını cevapladım, bir kısmına dönmekte biraz geç kaldım hepinizden bu sebeple özür dilemek istiyorum. Bundan sonra daha aktif bir şekilde iletişimimizin olacağından endişeniz olmasın.

Şimdi en çok merak ettiğiniz bir diğer konuya gelelim; çoğunuz annemi ve son durumunu merak ediyor biliyorum. Annem iyi tabi ki bakım hastası ama geçmiş dönemlere göre gayet iyi durumda. Bizim bu hastalıkla başlayan yolculuğumuz 7. senesinde. Çok kolay olmadı ancak bir çok şeyi de geride bırakmayı başardık. Dediğim gibi bir çoğunu geride bıraktık ama daha yeni birçoğuyla tanıştık. Bu hastalık beraberinde yeni bir çok hastalığı da getiriyor. Ve hepsiyle zamanla tanışma durumunda kalıyorsunuz. Geçmiş, gelecek ve şimdiki zaman geçtiğimiz bütün süreçleri kademe kademe sizlere aktarmak istiyorum. İnancım odur ki, benim tecrübelerimin sizden birinize dahi ışık olması. Dedim ya o kadar çok anlatacak serüvenim var ki, bu yazı hem bir merhaba hem de kısaca bir giriş olsun.

O zaman hepimiz yeniden bu çatı altına hoş geldik mi?

The post YENİDEN MERHABA first appeared on ZübeyDeli.

Zaman birbiri ardınca günleri alırken kendi safına ne kadar ilerlediğini anın içerisinde his edemiyor insan. Belki bir mola anında,yada anımsarken geçmişi “vayy be” o kadar oldu mu nidasi istemsiz dökülüyor dudaklardan. Şu an bulunduğum zaman diliminin içerisinden geçmişe göz ucuyla baktığımda aynı şaşkın ifadeyle aynı tepkiyi verdiğimi fark etmemin yanında,onca telaşına, yorgunluğuna, üzgünlüğüne rağmen geçen zamanın aile olarak bize kattıklarını düşünmeden edemiyorum.

Bedenen ve ruhen terbiye edilmek; terbiye edildik demek belki bu kelimenin kendi öz manasını düşününce biraz ağır gelebilir. Ancak maddenin fazlaca anlam kazandığı dünyamızda, maddenin ne kadar hiç olduğunu anlamakla beraber, manevi duyguların bir anda zirve yapması hali insan ruhunu terbiye etmekten başka bir şey değilse nedir? Tüm gücün yaratıcının elinde olduğunun idrakine varmasıyla insanın acziyetini kabulü tamda orda başlıyor. Bu acizlik, bu kabul ediş aslında insana bir silkelenme, bir kuvvetle beraber ayakta kalma dirayeti sağlıyor.

Çünkü süreç zorlu, imtihan ağır. Bir inanış, bir inanç, bir umut yetiyor o anda sizi tekrar hayata bağlamaya. İnanmak gerekiyor başarmak için hatta savaşabilmek için. İnanmak; o umudun peşi sıra elinden gelen her şeyi yapmak. Yaptıktan sonra olmuyorsa o zaman en azından savaşa bildik ama bizim gücümüz ancak buna yetti diyebilmek.

Dedim ya, şimdi geriye dönüp geçen zamana bakınca,(ki bu zaman yaklaşık 6 sene oldu) zamanın uzunluğuyla beraber başarmanın mutluluğu sarıyor içimi. Hastane kokusu, koridorları, soğuk yoğun bakım üniteleri, hasta yakınlarının iç yangınlarına rağmen tıpkı bir mermer misali buz kesmiş yüzleri, doktordan haber gelene kadar boşluğu süzen anlamsız bakışları, ölüm olmasa dahi herkesi saran ölüm sessizliği geride kalmış. Kalmakla kalmamış üzerine de dolu dolu beş sene katmış.

Geçen zamanı bir kaç cümleyle özetlemek inanın olacak şey değil. Her anını, her zorluğunu, kaydedilen her başarıyı size sırasıyla anlatmak istiyorum. Biliyorum bu yazıları kaleme almam biraz geç oldu. Ama istiyorum ki, birileri bir yerlerde yalnız olmadığını bilsin, bu yollardan onlardan önce geçenlerin varlığını hissetsin. Ve belki de okuduklarıyla bu yolda daha güzel gelişmeler kaydetsin. Ben bu yolculuğa annemle çıktım.Sizin serüveninizin kahramanı anneniz, babanız, kardeşiniz, eşiniz, çocuğunuz, arkadaşınız vs. olabir. Ama hissettiklerimiz aynı. Aynı hüznün sızısı hepimizin yüreğine işledi. Siz benim kaderdaşlarımsınız hepinizi bu yüzden çok seviyorum.

Bakalım bu yolculukta ANNEM bizi hangi serüvenlere götürecek hep beraber göreceğiz. Takipte kalmayı unutmayın.

The post Bir Zamanlar… first appeared on ZübeyDeli.

MUTLULUK:  TDK’da “bütün özlemlere eksiksiz ve sürekli olarak ulaşılmaktan duyulan kıvanç durumu, ongunluk, kut, saadet, bahtiyarlık, saadetlilik” olarak açıklanmaktadır.

Bilimsel olarak açıklaması ise; Vücudun salgıladığı  melatonin, serotonin ve endorfin hormonlarının kişinin mutlu olması üzerinde rol oynadığı görüşüdür. Bu hormonlar salgılandığı zaman kişi kendini daha iyi ve mutlu hissetmektedir. Bir çok yiyeceğin bu hormonların salgılanmasına katkı sağladığı bir çoğumuzun bildiği bir gerçektir. Hatta en bilineni malumunuz çikolatadır. Bunun yanı sıra yapılan bir çok fiziksel aktivite vücudun adrenalin seviyesini yükselteceğinden, kişinin kendisini  daha zinde ve mutlu hissetmesi konusunda yardımcı bir faktördür.

MUTLULUK KADER MİDİR?

Mutluluğu kısaca açıkladıktan sonra, gelelim asıl mevzuya. Birçoğumuz aslında mutluluğun ne demek olduğunu ve bu duygu içerisindeyken kendimizi ne denli iyi hissettiğimizi biliyoruz. Bu tarifi olmayan ancak insanı bir çok konuda tekrarı için teşvik eden bir duygu bütünüdür.

Mutluluk kimileri için maddiyatla doğru orantılıyken, kimilerine göre de maneviyatla ilintilidir. Bir kısıma göreyse hem maddi hemde maneviyatla doğru orantılıdır. Yani mutlu olmak için sadece paraya ihtiyaç duymayarak, paranın yanında sağlık, eş, dost gibi faktörlerinde olması gerekliliğidir.

Herkes kendince hedeflediği bir amaca ulaştıktan sonra mutluluk onun için arzu edilen sonuçtur. Bekar biri için bir hayat arkadaşı bulmak,  evli için çocuk sahibi olmak, işsiz için iyi bir işe girmek, öğrenci için mezun olmak bu ve bunun gibi uzun vadede hedeflenmiş şeylerin tümüne ulaşmak, mutluluğa ulaşmakla eş değerdir.

Günümüzde mutlu olmak için bir sebebe ihtiyaç duymayıp, her gün yeni bir güne merhaba diyebildiği, yürüdüğü, konuşabildiği veya rahatlıkla nefes alabildiği için mutlu olan insanların sayısı ne yazık ki çok az. Polyanna  olarak adlandırdığımız bu gurubun sayıca az olmasında, ekonomik ve ruhsal sıkıntılar elbette başta geliyor.

Peki mutsuz olmak; kader midir, yoksa seçim mi? Yaşayan her insan için bir kader döngüsünün varlığı inancımıza göre hepimizce malum olan bir gerçekliktir. Zenginlik-fakirlik, hastalık-sağlık gibi olguların tamamen kader ile alakalı olarak hayatımızda var olduğuna inanmaktayız. Olumsuz olan her yazı, aslında bizim mutsuz olmamız için değil, olumsuzluklar karşısında ne derece sabır gösterip şükür edeceğimizle alakalıdır. İnsan en zor durumlarda bile mutlu olabileceği sebepler bulabilmeli ve bu sebeplere tutunarak hayata yeniden merhaba demeyi başarabilmelidir.

Bu yaklaşımdan yola çıkarak şunu diyebilir ki, “MUTLULUK” kader değil seçimdir, İnsan yaşadığı müddetçe mutlu olmak istediği sürece kendisini mutlu edebilecek bir çok neden bulabilir, bunlara sarılabilir ve varlıklarıyla gerçek mutluluğa uzanabilir.

Mutluluğa ulaşmak bir bakıma huzura ulaşmaktır. Huzura ulaşmak şükürden geçmektir. Gecenin ardından doğan güneşe, karanlıktan aydınlığa ulaştırana teşekkür etmesi insanın o güne pozitif başlamasına vesile olacaktır. Güne bu şekilde olumlu düşüncelerle başlayan kişi, etrafındakileri de pozitif ışığı ile etkileyecek ve bir mutluluk halkası oluşmasına vesile olacaktır. Bu kişi kendisi mutlu olmayı seçmiş ve etrafındaki herkesin mutluluğuna farkında olmadan etki etmiştir.

Aynı sabaha uyanan başka birisinin “off yaa yine mi sabah oldu” olumsuzluğu ve bu olumsuzluk çerçevesindeki mutsuzluğu kendisini mutsuz etmekle kalmayarak, çevresindeki herkesi aynı oranda mutsuz edecektir. Çünkü farkında olmadan etrafına yaydığı negatif enerji ile ister istemez çevresini etkilemesi söz konusudur.

Kısaca meselenin özü mutlu olmak kader değil yaptığımız seçimdir. Ve bu seçim tamamen bizim kendi hür irademizle alakalıdır.

“Sonsuz Mutsuzluk”

Sonsuz mutsuz olan insanlar. Ne olursa olsun olumlu veya olumsuz her konuda kendilerini mutsuz etmeyi başaran insanlar. Bir çoğumuzun çevresinde var olan bu insanları ne yazık ki sevmiyorum. Bana göre bu insanlar mutlu olmayı bilmiyorlar. Hani vardır ya böyle tipler, cennete girse “ayy burası neden bu kadar güzel” diye şikayetçi olacak olanlar. Hayata her zaman en olumsuz yönde bakıp, bu olumsuzluktan da kendilerine mutsuz olacak bir şeyi muhakkak bulurlar. Ve maalesef bu mutsuzlukları bulaşıcıdır. Kendileri mutlu olamadıkları için çevrelerinde bulunan insanların mutlu olması, onların mutsuz olması için bir sebeptir. Ve bu insanların  mutluluklarına gölge düşürmek adına ellerinden geleni yaparlar.

Bu tür insanların genelinin 0-6 yaş aralığı sorunlu geçmiştir. Tatminsiz ve eğitimsiz kalan bu dönem, kişinin bütün hayatını etkilemektedir. Geçirdiği mutsuz ve sorunlu çocukluk dönemi, bütün ömrüne etki ediyor. Etki etmekle kalmayarak çevresindeki herkesi aynı oranda olumsuz etkiliyor. Bu şekilde hayatını zehir ederek mutsuzluğu seçmiş kişilerin destek alması çok önemlidir. Ancak bu şekilde olumsuz düşünceye sahip kişiler, tabi ki yardım almayı kabul etmezler.

O zaman ne yapmalıyız? Bu insanların yaşam enerjimizi emmelerine izin mi vermeliyiz? Elbette HAYIR! Onlardan mümkün olduğunca uzak durarak yaşam kalitemizi arttırabiliriz.

 

“Hiç kimsenin karanlık düşüncelerini kendinize yük etmeyin. Unutmayın yaşam size sunulmuş bir armağan ve ne olursa olsun tadını çıkarın. Hayat mutsuz olacak kadar uzun değil.”

The post MUTSUZ OLMAK KADER MİDİR? first appeared on ZübeyDeli.

Bu tür hastalarda evvela burundan mideye doğru inen bir beslenme hortumu sarkıtılır u tüve hastanın mama ile beslenmesi sağlanır. Ancak bu uzun vaade de kullanılabilen bir uygulama değildir. Burundan indirilen beslenme hortumu, boğaz yolundan geçtiğinden, indirildiği yol üzerinde tahriş yapma durumu söz konusudur. Eğer hasta solunum destek ünitesine bağlıysa, hem solunum destek ünitesinin hortumu hem de (ince dahi olsa) beslenme hortumu , hastayı oldukça sıkıntıya sokacaktır. Hastanın bilinci açık ise eğer, hasta hortumu çekmeye çalışacak ve bu şekilde hortumu yerinden çıkartmakla beraber kendi canını da acıtacaktır. Bu ve benzeri bir çok sıkıntının yaşanmaması için “PEG” hastanın beslenmesi için en uygun işlemdir.

PEG Nedir?

Perkütan Endoskopik Gastrostomi yani kısa adıyla PEG, hastanın beslenmesi için mideye indirilen küçük bir tüp ve hortumdur. Çok kısa sürede endoskopi işlemi  ile takılmaktadır. Dışarıdan küçük bir kesit ve bu kesitin dışında  kısa bir hortumu bulunur. Sarkan bu hortumdan hastanın beslenme işlemi gerçekleşir. Peg takıldıktan hemen sonra hasta beslenmeye başlayabilir.

The post PEG first appeared on ZübeyDeli.

Aynı duraktan otobüse bindik Suriyeli bir baba kız ile. Kızın elinde muhtemelen birisi tarafından verilmiş bir paket pizza ve küçük bir poşette yiyecekler vardı. Durakta iken kızın bir dilim pizza yediğini görmüştüm. Kız yaklaşık 10 yaşları civarında esmer bir çocuk babası ise yaşı hayli ilerlemiş belkide yaşadıklarından dolayı çökmüş bir adamcağızdı. Dilenmediklerini her hallerinden anlayabilmeniz mümkündü. Otobüse binince kız kalan pizza dilimini babasına uzattı. Muhtemelen pizzayı veren kişide kalanını kıza vermişti. Babası tekrar ona geri verdi sen ye diye. Kız yine babasına uzattı ben pizza sevmiyorum dedi babasına. Tek tük arapçam ile anlayabiliyordum aralarındaki diyaloğu. Baba ancak bundan sonra yemeye başladı kalan o bir dilim pizzayı. Kız sordu baba nasıl tadı beğendin mi güzel mi? Baba başını salladı güzel dercesine.
Otobüsü amcanın yediği pizzanın sucuk kokusu öyle bir sardı ki, yanında ki bayanlar oldukça rahatsız oldular. Ama o kimseyi umursamadı kalan dilimini yedi ve kızıyla gülüşerek sohbet etmeye devam etti.
Sonra kız poşetinden bir tane portakal çıkarıp babasına uzattı. Babası mandalina soyar gibi soydu portakalı ve ikiye bölüp yarısını kızına uzattı. Ön taraftan bir yer boşalınca durumdan hayli rahatsız olan müslüman bir bayan adamın karşısındaki koltuktan kalkıp ön tarafa geçerek yerini değiştirdi. Müslüman diyorum çünkü oldukça güzel bir şekilde örtünmüştü. Kalkması iyide oldu aslında kız babasının karşına oturdu ve gülüşerek portakallarını yemeğe devam ettiler.

Aralarında ki diyaloğa hayran kaldım öyle mutlulardı ki!
Mutlu olmak için illa iyi bir hayat yada çok paraya ihtiyaç yoktu aslında. Savaştan kaçmışlar, yurtlarını terk etmek zorunda kalmışlar ama umutlarını kaybetmemişlerdi. Onları dışlayan bir otobüs dolusu insanın bakışları altında birlikte oldukları için, paylaşabilecekleri yiyecekleri olduğu için mutluydular.
Baba evladı yanında olduğu için mutlu, kızda bunca olumsuzluğa rağmen babası dağ gibi arkasında durduğu için huzur ve güven içinde idi.
Zalimler memleketleri istila edebilir, insanları sürgün edebilirler. Mazlumlar gittikleri memleketlerde hor görülüp dışlanabilirler. Ama bu şekilde zulümlerle insanların umutlarını yıkamaz yada ellerinden alamazlar. Kişi ümidini kendi kaybetmedikten sonra dünya üzerinde bunu yıkabilecek hiçbir güç yoktur.
Hayata baktığımız pencere çok önemlidir aslında.olmayanla değil olanla mutlu olabilir insan. Ya MUTLULUK  yarım bir portakal tadındaysa!!!

The post Yarım Portakal first appeared on ZübeyDeli.