Hep merak etmişimdir şiir yazanın mıdır, yazdıranın mı? Şairin ruhunda tecelli eden madem tek bir kişinin gölgesi o vakit şiirin sahibi yazılan kişi değil mi?

Misal Abdurrahim Karakoç‘un “Mihriban” dizelerinin sahibi şimdi o mu, yoksa adını sanını bilmediğimiz saçları sarı bile olmayan kadın mı? Neden Abdurrahim Karakoç‘un Mihriban’ından örnek verdim derseniz eğer,ruhum içten içe kıskanır Mihribanı…Şairin ruhuna tecelli eden sureti, şiirdekinden başka olsa da aşığın O’nda gördüğü ,O’nda bulduğu bir kadının duygusal doygunluğunun zirvesidir bana göre.

Şair kendinde var olan lezzetin, aşkın, hazzın, acının ,hasret sancısının zirvesine ulaşmış ve bu duygu yükünü yüreğinde daha fazla taşıyamayıp bize aktararak, yüzme bilip bilmediğimizi bile sormadan bizi aynı hüzün denizine salmıştır.

Hikayenin sonunda Abdurrahim Karakoç kavuşamadı Mihriban’ına ama el değmeden göz süzmeden ismini dillere pelesenk etmeden de sevilebileceğini öğretti bize. Gıpta etti kadınlar Mihriban‘a ve hasret kaldılar “lambada titreyen alevin” üşüdüğünü hisseden adamlara…Ne demişti şair ne saçları sarıydı ne de adı Mihribandı. aşk ne demekse ,sevmek ne demekse, hasret ne demekse Mihribanda o demekti aslında. Dinlerken gözünü kapatan herkes kendi Mihriban‘ını buldu karşısında. Dilerim ruhu bu denli ince olan Karakoç’un ruhunu toprak incitmesin.

Yaşı kırklı yaşların girişine adım atmış bir kadın olarak; gençliğin en deli, en öz güvenli, ve genelde dış güzelliğin önem arz ettiği yaşlarını geride bırakmış, o güzelliğin yerine beyazlamaya başlan saçlar, gülümsemeyle dahi belli olan yüzdeki çizgiler ve biraz yokuş çıkınca sızlayan dizler almışken geride kalan o günleri özlüyor ve bir dizeye bile mısra olamadan heba olup gitti diyorum gençliğim. Bundandır Mihriban‘a kıskançlığım benim.

Halbuki; Sezai Karakoç’un Mona rozası, Ümit Yaşar Oğuzcan’ın Milyon kere Ayten’i, Özdemir Asaf ‘ın Laviniası, Atilla İlhan’n Maria Misakian’ı, Ahmet Muhip Dıranas’ın Fahriye ablası, Ahmet Arif’in Hasretinden prangalar eskittim şiirleri de kadın güzelliğinin şair gözbebeklerine yansıyıp ruhun süzgecinden geçerek dizede tekrar var olması değil mi? Elbette ki öyle, ancak bende tesirleri Mihriban kadar değildir. İşin özünde aşıklar ruhlarının tınısını kelimeden enstrümanlarla bizim ruhumuzun bam teline basarak dinletiyorlar ve bunun adına da şiir diyor. Her daim var olsunlar kelime kelime, dize dize ,hece hece..

Sarı saçlarına deli gönlümü
Bağlamışlar, çözülmüyor Mihriban!
Ayrılıktan zor belleme ölümü
Görmeyince sezilmiyor Mihriban!

Yâr deyince kalem elden düşüyor
Gözlerim görmüyor aklım şaşıyor
Lâmbamda titreyen alev üşüyor
Aşk kağıda yazılmıyor Mihriban!

Önce naz sonra söz ve sonra hile
Sevilen seveni düşürür dile
Seneler asırlar değişse bile
Eski töre bozulmuyor Mihriban!

Tabiplerde ilaç yoktur yarama
Aşk değince ötesini arama
Her nesnenin bir bitimi var ama
Aşka hudut çizilmiyor Mihriban!

Boşa bağlanmamış bülbül gülüne
Kar koysan köz olur aşkın külüne
Şaştım kara bahtın tahammülüne
Taşa çalsam ezilmiyor Mihriban!

Tarife sığmıyor aşkın anlamı
Ancak çeken bilir bu derdi, gamı
Bir kördüğüm baştan sona tamamı
Çözemedim çözülmüyor Mihriban!

The post first appeared on ZübeyDeli.

“Hemen hemen hepimiz bir koşturmanın içerisinde sürekli bir yerlere yetişmeye çalıyoruz. Yada yetişemediğimiz den dert yakınıyoruz. Yoldan şuan da herhangi birini çevirip sorsanız, hayatın bütün yükünün onun omuzlarına yüklendiği sitemini duymanız kaçınılmaz olacaktır. Hangi meslek gurubundan olursa olsun, herkesin kendine göre bir telaşı mevcut bu hayatta. Kimisinin belki daha çokken kimisinin telaşının daha az olması ne yazık ki sorumluluğunu azaltmıyor.

Bu koşturma ve telaş içerisinde hepimizin yaptığı fakat sonrasında kendisini en derin pişmanlıkların içerisinde bulduğu bir şey var. Ne diye sorarsanız eğer pek tabi ki ertelemek! Peki neden erteliyoruz? Sonunda zorda kalacağımızı bildiğimiz halde kendimize neden bunu yapıyoruz? Muhtemelen çoğumuz kısa aralıklarla bu soruyu kendimize soruyoruz. Aslında cevabının yine kendimizde olduğu bu soruyu yanıtlamak çokta zor olmayacaktır. Bunun birden fazla sebebi var elbette.”

Öncelikle bu sebepler tamamen karakterinizle alakalı. Karakterleri başlıklar altına inceleyelim:

Hayır-sız-lar

a)-Bu gurubun insanı hayır diyemeyen bir yapıya sahip olduğundan, kendisine söylenen her şeyi yapmaya programlıymış gibi hareket eder. Tamamen kendinden ödün vererek yüklendiği sorumlulukların bir süre sonra altında ezileceğinden, ertelemek onun için diğer meseleyi halletmek adına zaman kazanma yoludur. Çünkü kimseyi kırmak istemez ve yapabileceğinden fazla sorumluluğu yapmak için kendini fazlasıyla zorlar. Tamamen kendinden ödün vermeye programlı bu gurup, yetişemediği için erteler. Kısacası onun için mecburiyetten öteye geçemeyen bir durum olmaktadır bu.

Kaçak-lar

b)-Bu guruptaki insanlar tamamen birinci guruptan farklı olarak erteleme çıkış kapısını kullanır. Yaptıkları yada yapacakları işi sevmediklerinden, onlara göre ne kadar geç yapılırsa o kadar iyi mantığı vardır. Aslında bu bir nevi yapılacak işten kaçmaktır. Ama tabi ki neticede ne kadar kaçmış olurlarsa olsunlar, kaçınılmaz son yine onları kucaklayacaktır.

Dünyayı ben mi kurtaracağım-cı-lar

c)-Bu gurup ise yukarıdaki iki guruptan  alakasız olarak sadece tembellikten dolayı bu yola başvurur. Nasılsa zaman var, sonra yaparım, sonra kesin yaparım diye diye sonunda da hüsrana uğramaları ne yazık ki beklenen bir sonuç olacaktır. Muhtemelen bu sonun kendileri de bilincinde olarak hareket ederler. İşi en son zaman dilimine erteleyip, sona geldikten sonra da ben zaten bu kadar sürede yapamam diyerek yenilgiyi en başından kabul ederler.

Artık çok geç-çiler

e)-Bu gurup diğer guruplardan farklı olarak, yaşamayı ret edenlerdir.  Çocukluğunu gençlik hayalleri için yaşamayı ertelemiş, gençliğini iyi bir hayat sürebilmem için maddi gücümü elde edeyim diyerek ertelemiş ve artık ömrün son demi olan yaşlılığını da bunlara eyvah ederek geçirenlerdir. Veyahutta sevdiğini söylemeyi zaman var nasılsa diye ertelemiş, öfkelenmiş, küsmüş, sevinmiş insana ve insanca yaşamaya dair bütün duyguları içine hapsetmiş, zamana bırakarak ertelemiş olanlar.

“Halbuki hayat bu kadar uzun değil ve ne yazık ki insanoğlu ölümsüz değil… Hangi duygu fırtınası kuşatmışsa kalbinizi onu yaşamayı ertelemeyin. Yaşadığınız acı ise eğer onu yaşamayı başka bir zamana ertelemeniz ağrısını dindirmeyecek. Bırakın yaşayın geçsin ve bitsin. Sevginizi en derinde yaşayın. Paylaşmaktan korkmayın. Annenize, babanıza, çocuğunuza, kardeşiniz veya dostunuza, sevdiğiniz insana, evcil hayvanınıza hatta ve hatta kendinize sevdiğinizi söylemeyi ertelemeyin, Çünkü yarın çok geç olabilir ve hayat erteleyecek kadar uzun değil. Ertelediğiniz her duygu, her kavuşma, her sarılma ve söylenmemiş her söz ilerde pişmanlığınız olacaktır..”

The post Ertelemek first appeared on ZübeyDeli.

 İnsan yaratılışı gereği hata yapmaya oldukça müsaittir. Her ne kadar eşrefi mahluk olarak yaratılmış olsa da, yüce yaratıcının kudreti karşısında aciz olduğunun farkında olsun diye bu şekilde yaratılmıştır.

Hataya müsait olan insan fıtratı yine hatasının farkına vararak, kendini bulma yoluna gidebilir. Hatalarından ders çıkarmayı bilen bir birey, en derin yıkımları bile hayatına tecrübe olarak döndürebilir. Bu nedenle hatada ısrarcı olmak yerine, özür dilemenin tarifsiz huzuruna ulaşmak, hem kişiyi vicdan azabından kurtaracak hemde hatasından dolayı zarar gören tarafın bir nebze olsun içini rahatlatmaya vesile olacaktır. Yeter ki özürle telafi edilebilecek bir hata olsun.

Madalyonun öteki yüzüne döndüğümüz zaman, yapılan yanlıştan dolayı üzülmüş, kırılmış, incinmiş ve belkide derin yaralar almış kişi için durum oldukça zordur. Ya kendine acı vermeye devam ederek bu hatanın gölgesini hayatının üzerinde daim kılacak, yada ruhunu özgür bırakacak yani affedecektir.

Affetmenin sözlük anlamı, yapılan bir hatanın üzerinde durmayarak hoş görülü davranmak demektir. Bu oldukça büyük bir gönül ve tevazu gerektirir. Peki bu denli büyük bir gönüle sahip miyiz, yada ne kadar affedebiliyoruz?

Affetmek sadece sözde olduğu zaman,” tamam özrün kabul edildi seni affediyorum” deyip, bunu fiile geçirmediğimiz de bu yanlışın esiri oluruz. Bize yapılan yanlış, içimizi adeta bir kurt gibi her geçen gün kemirir ve kızgınlığımızın nefrete dönüşmesine sebep olur. Nefret de intikam duygusunu besleyeceğinden, bu dürtü bizi içinden çıkılması imkansız bir dehlize sürükleyecektir. Oysa biz affetmemişmiydik? Affediyorum dememişmiydik?

Bu noktada dilimizle kalbimizi aynı senkronizasyonla hareket ettirememiş,  affetme erdemini sadece dilimize yüklemiş, içimizdeki intikam ateşini de bir yandan körüklemeye devam etmişiz demektir. Peki bu davranışımızla ne kadar samimiyiz? 

Neden bu hatayı bütün bir yaşam boyunca boynumuza yük ederek esiri olalım ki? Gerçekten karşımızdaki sevdiğimiz bir kişi ise, neden kısasa kısas yaparak canını yakalım? Ya o bilinçsiz bu eylemi gerçekleştirmişse, neden aynı yerden hemde bilinçli olarak canını yakalım? Yada hatasından dolayı müzdarip olduğumuz kişi gerçekten nefretimize layık biriyse, neden hayatımızı ona nefret duyarak ve kahrolarak harcayayım? Onun yanlışına karşı gecelerimizden uykuyu, gündüzlerimizden umudu niçin kaldıralım? Neden canımızı yine yeniden her gün aynı yerinden yakmasına izin verelim?

Ruhunuzu içinden çıkılmaz karanlık ve kör kuyulara atmayı bırakın. Affetmenin tarifsiz tadına vararak özgürlüğün tanıdı çıkarın. Affettikçe yükselecek, yükseldikçe huzura ereceksiniz. Ömrünüzü size yapılan hatayı pranga gibi ayağınızda taşıyarak geçiremezsiniz. Unutmayın ki affetmek bir seçimdir. Hem de ruhunuzu özgürleştiren bir seçim.

Affedin,,,

Dilinizle değil, kalbinizle, ruhunuzla, bütün bir benliğinizle beraber affedin.

Ruhunuzu huzura erdirin.

Sonrada affettiğiniz için kendinizi affedin…

Daha mutlu ve daha huzurlu olmanız temennisiyle.

The post Affedebilmek… first appeared on ZübeyDeli.

Kapitalizm; sizi aslında ihtiyacınız olmayan bir şeye, muhtaç olduğunuza  inandırarak bundan nemalanan bir sistemdir. Yani önce ihtiyaç hasıl eder, sonrada o ihtiyacı kendi üretimi ile ortadan kaldırır. Günümüzde birçok kullandığımız gerekli veya gereksiz ürünün ortak noktası kapitalist sistemdir. Hani ortada ilaç şirketleri ile alakalı bir çok rivayet dolanır ya;

“Önce hastalığı insanlara yayıp sonra panzehirini bulduklarına inandırarak bunu bir lütufmuş gibi piyasaya sunarlar diye”, heh bu sistem tamda bu işte.

Peki kapitalist sistem son dönemde bize olmayan hangi ihtiyacımızı satıyor? Tabi ki herkesçe  malum olan stres çarkını. Bu üründen bihaber olmanız çok zor bir olasılık çünkü virüs gibi her yere yayılmış durumda. Gerçi bende yeğenim vasıtasıyla tanıdım kendilerini.

Daha 12 yaşında okuldan geldi ve biriktirdiği harçlıklarını (kim bilir ne kadar zamanda topladı) aldı telaşla gitti, Sonra parası çıkışmamış eve geldip parasını tamamlayıp  tekrar gitti.  Böyle böyle bi üç tur attı. Bakkala git ekmek al desen bin bir bahane bulur gitmemek için. Neyse geldi sonunda teyze bakk dedi elindekini bir mucizeymiş gibi göstererek. Bu ne dedim; stres çarkı dedi. Ne işe yarıyor dedim? Dönüyor dedi. Eee sonra dönünce ne oluyor dedim, bir şey olmuyor sadece dönüyor dedi. Alla alla bir dönen şeye baktım bir çocuğa baktım, çokta mutlu üzmeyeyim diye hayırlı olsun güle güle kullan dedim, dedim ama içimden de ben senin olmayan stresini yerim, 12 yaşında ne stresi allasen bi büyü bak ne çarklar görürsün diyede geçirmedim değil. He bir ikide döndürdüm tabi baktım daha çok strese giriyorum bıraktım hemen.

Şimdi kapitalizm bu uydurduğu icadı bize satmak için ne yaptı? Önce bizi strese soktu, sonrada  al bak bu döndükçe sende stres kalmaz yalanıyla uyuttu. Bizde buna inanarak başladık döndürmeye. Dön baba dönelim. Bundan evvel bu sistem bizi neye ihtiyacımız olduğuna inandırmıştı, stres bilekliğine.  Ve bir dönem bu saçma aleti takmayan bilek neredeyse kalmamıştı. Sonra başka ne vardı? Denge bilekliği. Yani siz dengesizsiniz ben size ayar çekeyim demenin kibarcasına para vermedik mi? Eee ne oldu bunlara?  Hani bileklik olmadan da gayet dengede yaşayabiliyoruz. İyide o zaman biz hangi olmayan ihtiyacımıza para ödedik ve neden böyle bir ihtiyaç hissettik? Çünkü sistem bize bunu dayattı ve bizde buna inandık. 

İnanmanın yanı sıra sorgulamadık da. Özellikle  çocuklar ve gençlerin hangi boşluktan dolayı böyle oyuncaklara ihtiyaç duyduklarını düşünemedik. Peki yeni nesilde ki bu eksiklik için elimizi taşın altına koyabildik mi? Hayır onu da yapmadık. O zaman bu sisteme itiraz hakkımız var mı? Maalesef bu sisteme sayarak ve söverek itiraz etme hakkına sahip değiliz. O halde ne yapmalıyız? Yapmamız gereken şey gayet açık. Yeni neslin hayatındaki boşluğu doldurmak. Bu şekilde hem  onları, hem kendimizi ve hemde   bütün bir toplumu kurtarabiliriz. Çark döndüren gençlik yerine, kendinin bilincinde, bir hiç değilde bir birey olduğunun farkına varmış tesbih çeken bir gençlik olsa bu durumda kim  kaybeder kapitalist sistemden başka.

Peki  bunlardan bana ne, ille de bende stresten kurtulayım, bundan bir tane de ben edineyim ama iyi bir şey olsun malum stresim fazla diyor iseniz, baştan diyeyim o zaman biraz gözünüzü karartmanız lazım. Fiyat aralığı 12 liradan başlayarak 1000 tl.’ye kadar her bütçe ve kesime göre değişiyor.  Eee zenginin stresiyle fakirin stresi aynı şekilde dönecek değil ya. Bütçen ne kadarsa o kadar döner. Ne kadar ekmek o kadar köfte canım. Malum bizde de bir şey moda olmaya da görsün, gerekirse yemekten kısılarak mutlaka alınır.  Aldıktan sonra  artık siz stresinizi mi, döndürürsünüz yoksa sistem sizi mi döndürür orasını bilemem. Benden bu kadar.

The post Kapitalizmin Çarkı first appeared on ZübeyDeli.

The post Çanakkale Geçilmez! first appeared on ZübeyDeli.